Już wkrótce uroczyste bicie dzwonów i radosny śpiew „Alleluja” oznajmią nam, że nadeszły największe dla chrześcijan święta- Wielkanoc.
Święta zwycięstwa życia nad śmiercią. Święta nadziei, która powinna odmieniać nasze myślenie i nasze serca, bo obok nas żyją ludzie złamani przez życie: chorzy, samotni, porzuceni, zmęczeni walką o każdy kolejny dzień. Czasem są tuż obok – w naszych domach, klasach, rodzinach, parafiach – a my ich nie widzimy.
Klasa 7 w tym roku poprzez swój występ chciała wszystkich zebranych skłonić do zatrzymania się w ciszy i spojrzenia na Chrystusa, który przychodzi do nas nie w blasku dekoracji, ale w kruchości drugiego człowieka. Chrystusa, który nie odwraca wzroku od cierpienia ,a bierze je na siebie. Daje swoje dłonie tym, którzy nie mają już siły ich podnieść. Daje swoje nogi tym, którzy nie potrafią już iść dalej.
Chciała ukazać Chrystusa połamanych — który wciąż oddaje swoje ręce i nogi tym, którzy najbardziej tego potrzebują.
Ukazana w dekoracji budząca się na wiosnę do nowego życia przyroda, miała być obrazem nowego życia , którym obdarza nas zmartwychwstały Chrystus. Obrazem nadziei na lepsze jutro i wiary w zwycięstwo dobra nad złem.
Uczniowie klasy 7 skierowali również do Wszystkich zebranych najserdeczniejsze życzenia: zdrowia, pokoju serca i nadziei, która płynie ze Zmartwychwstania.
Życzyli Wszystkim , aby te Święta były czasem prawdziwego odrodzenia serc, umocnienia nadziei oraz wzajemnej życzliwości.
Małgorzata Kołodziejczyk
